Το βουνό που κοιλοπονούσε και γέννησε ποντίκι 
και
 η Φωφώ Καρίβαλη...
βλ.

 http://elkibra-rebetisses.blogspot.com/2009/11/blog-post_23.html

Tί θα κάνουμε; 

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ανακατέψω την επικαιρότητα στα blogs μου, αλλά ήταν κάτι ουτοπικό. Έτζι, μπαίνω λίγο και προσεκτικά σ΄αυτήν, δίχως αυτό να σημαίνει πως μου τελειώνουν τα θέματα για το Ρεμπέτικο. Κάθε άλλο.

Σκέφτομαι λοιπόν πως η αρχή της σκοτεινής οικονομικής κατάστασης που βρισκόμαστε είναι μιά μοναδική ευκαιρία γιά ένα ξεκίνημα μιάς γενικής ανασυγκρότησης. Όχι οικονομικής, γιατί αυτό δε πρόκειται να γίνει, δεν υπάρχουν τέτοιες ελπίδες, απλά θα μπει μιά "τάξη", όχι μόνο σ΄εμάς αλλά σ΄όλη την Ευρώπη, πριν πάει και παραπέρα. Εννοώ μιά γενικότερη ηθική ανασυγκρότηση.

Μού΄ρχεται βέβαια να βάλω τα γέλια γιατί ούτε κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει. Αν υποθέταμε, θεωρητικά, ότι από σήμερα και πέρα βάζαμε μπρος με νέες αρχές, σε σαράντα χρόνια θα βλέπαμε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα.

Αλλά, ας κάνουμε πως το ξεχνάμε αυτό. Θέλω μονάχα να πω πως, για πάρα πολλά χρόνια ρίχναμε τα βάρη στους "άλλους", οποιοιδήποτε κι αν ήταν αυτοί, αρνιόμασταν και συνεχίζουμε να αρνιόμαστε να δούμε πως είμαστε εμείς οι ίδιοι σαν άτομα. Σα να μην έχουμε καθόλου προσωπική ευθύνη, σα να είμαστε φύλλα που τα παρασέρνει ο αέρας. Δεν εννοώ μονάχα τη στάση μας απέναντι στο υποτιθέμενο κράτος, Εννοώ και τις σχέσεις ανάμεσά μας, το σβύσιμο των ελπίδων για το μέλλον των νέων, την κατάληψη θέσεων με μέσον, το μανάβη στις λαϊκές αγορές που φωνάζει "πάρτε, μόνο με ένα ευρούλι" κτρ. Ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί ως το άπειρο.

Δε θα πω πολλά, ήθελα μόνο να εστιάσω στο ότι έχουμε, από παλαιόθεν, μιά πολύ κακή φήμη σα λαός. Ας μην αρχίσουμε με τα γνωστά, "ποιοί είναι αυτοί που θα μας κρίνουν;", "δε κοιτάν καλύτερα τα μούτρα τους..." κλπ.

Ένας απ΄τους λόγους αυτού του σημειώματος είναι να σας δείξω, έτσι ενδεικτικά, μερικά λήμματα από ένα Λεξικό, το παρακάτω:

Cassell´s 

Dictionary of

SLANG

Jonathan Green

1998

Greek n. a cunning(=πονηρός), sly(= μπαμπέσης, κατεργάρης) individual, especially a gambler or swindler (= απατεώνας) - η άποψη αυτή εδράζεται ήδη από τον 16ο αιώνα(...), σύμφωνα με το λεξικό.

Greek n. 1930 και μετά, 1. a person who engages in anal intercourse ( = πρωκτική συναλλαγή), not necessarily but usu. a homosexual. 2. anal intercourse; often used on a prostitute´s "bil of sale". (the identification of Greeks with homosexuality)

Greek adj., 1930 και μετά,. A generic term for homosexual

Greek 1930 και μετά, (gay) to engage in pederasty

Greek back (or MEDITERRANEAN BACK) 1970 και μετά, (Austr.) a supposedly fake illness or incapacity, used to justify malingering ( = σκασιαρχείο απ΄τη δουλειά), apparently by Italians, Greeks, Yugoslavs and others seen as lazier than "White" Australians.

Greek culture,1930 και μετά, anal intercourse, usu. in homosexual advertisement use.

Ανθελληνισμός;

Πολύ τριμένη λέξη, δε συμφωνείτε;

Αυτά τα ολίγα.

Με τις υγείες μας...  


(συνεχίζεται)

Αφιερωμένο

στη

Μαρίκα Καναροπούλου

Καθώς τουμπάρει ανάποδα η νύχτα σου, Μαρίκα,

φωσφορικά χταπόδια απλώνοντας στον ουρανό.

Υψώνεται η πάλλουσα φωνή σου

κι οριστικά διαιρεί το υπόλοιπο στα δυό.

Ένα η άδεια παρουσία σου

κι ένα γιά τα δυό σου κεντημένα πασουμάκια.

Τότε, παύει να ξεχωρίζει το άσπρο φως από το μαύρο,

το 1914 από το 1990.

Γέρνουν τα μαύρα μάτια σου

και η ψυχή σηκώνεται ανάλαφρη,γυρίζοντας εκεί που ανήκει.

Κι όμως...

_________________

αυτοκριτικός αντίλογος

στη παραπάνω
και παρακάτω
 ανάρτηση

Όταν αρχίζει κανείς και κατακρίνει τους νέους ανθρώπους, τότε συμβαίνουν τα παρακάτω:

έχει ξεχάσει κανείς τα αντίστοιχα νεανικά δικά του και, καθαγιάζοντας ότι βολεύει να θυμάται, εκνευρίζεται επειδή οι σημερινοί νέοι δε κάνουν τα ίδια ή παραπλήσια,

ουσιστικά, έχει αρχίσει να γερνάει και δε καταλαβαίνει τις επήρρειες των εξελίξεων και των καθημερινών γεγονότων. Δε παρακολουθεί τον καταιγισμό "πληροφόρησης" και αλλοτρίωσης στην οποία υπόκεινται καθημερινά τα νέα άτομα και ξεχνάει ότι οι μηχανισμοί άμυνας είναι πολύ μειωμένοι, αν όχι ανύπαρκτοι, στις νεανικές ηλικίες,

ξεχνάει, ή θέλει να ξεχνάει, πόσο απίστευτα μουχλιασμένος, υπναλέος και βαρετός είναι ο καθημερινός λόγος μέα απ΄όλα τα media, ξεχνάει ότι δεν έχουμε απολύτως τίποτα να προτείνουμε τους νέους και κατακρίνουμε τους νέους τρόπους που χρησιμοποιούν για να επικοινωνούν

κι ακόμα, παραμερίζουμε το μικρό ή μεγάλο μερίδιο προσωπικής ευθύνης για το ότι ο κόσμος έγινε τόσο αφελής όσο είναι σήμερα.

Ας θυμόμαστε πως life is easy with eyes closed και, διαβάστε τους παρακάτω στίχους:

Χαλίλ Γκιμπράν - Για τα παιδιά

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή. Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν. Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου Αφού ιδέες έχουν δικές τους. Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου. Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά. Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο και κομπάζει ότι με τη δύναμή του τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά. Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο." Χαλίλ Γκιμπράν Ο Προφήτης

Τί θα κάνουμε; (2)

Το λιγότερο που θα μπορούσα να ονομάσω πολιτισμό, βάζοντας και το επίθετο "ζωντανό" μπροστά του είναι, όχι μόνο εκτίμηση αλλά και επανεκτίμηση των παραδόσεων παραπέρα εξέλιξη, με τον πρέποντα σεβασμό. Όχι τον απελπισμένο εναγκαλισμό αυτών που φτιάχτηκαν στο παρελθόν. Για να γίνουν όμως αυτά απαιτείται παιδεία.

Το παρακάτω video περιέχει ένα τραγούδι σεμνό και πολύ όμορφο, πριν το ξανακούσουμε σε "βελτιωμένη" και "καθώς πρέπει" μορφή. 

Ας αφήσουμε ασχολίαστες τις ανάκατες φωτογραφίες που, αν μη τι άλλο, αναδαυλίζουν και κρατούν μνήμες που δε πρέπει να ξεχνιούνται, αλλά δε βοηθάει σε τίποτα να τις έχουμε αναρτημένες σε πρώτο επίπεδο. Μετά, ακούμε το γνωστό μαγκίτικο λόγο του Γ. Ζαμπέτα που αναφέρεται στην απελπισμένη επιμονή του Στράτου Παγιουμτζή να συνεχίσει να τραγουδάει. Ο Στράτος διατηρούσε την υπέροχη φωνή του, αλλά οι καιροί είχαν αλλάξει και δεν είχε πιά δίπλα του ανθρώπους ικανούς να τον καθοδηγούν, όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης. Αντίστοιχα κατοπινότερα παραδείγματα είχαμε με τη Β. Μοσχολιού, έπειτα από τη συνεργασία της με τον Ξαρχάκο που την καθοδήγησε στο πως να τραγουδήσει άψογα το "Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι",

και το Γρ. Μπιθικότση που άγγιξε τα όριά του στις συνεργασίες του με το Μ. Θεοδωράκη.

Στη συνέχεια λοιπόν ακούμε ξανά το ίδιο τραγούδι και κάποιον (Προβιάς) που χορεύει ένα ζεϊμπέκικο. Ένας μεγάλος, σφιγμένος άνθρωπος που, ξέροντας ότι τον παίρνει η κάμερα, προσπαθεί να καμωθεί μεράκια και ντέρτια και να εντυπωσιάσει, κάνοντας πηδηματάκια και φιγούρες που δεν είναι της ηλικίας του, αλλ΄αυτός δε τα βάζει κάτω...

Εκείνο που είναι ενδιαφέρον είναι τα μπερδεμένα σχόλια διαφόρων νέων παιδιών που, αν αντέξετε, μπορείτε να τα διαβάσετε κάνοντας κλικ στο video για να σας πάει στη σελίδα του youtube. Ανασύρω ένα, έχει, που δείχνει καθαρά το νεανικό στείρο κι θανάσιμο ενγκαλισμό της τυπικής ελληνικής θέσης, απέναντι σ΄αυτό που νομίζουμε πως είμαστε και στο πως μας βλέπει η... Ευρώπη.

Τό΄χω πει, θα το ξανα πω, και θα το λέω όσο βλέπω Ζεϊμπεκιά!

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥΣ...

Ακόμα διδάσκουμε πολιτισμό αλλά δε το έχουμε πάρει χαμπάρι!

Όλοι αυτοί οι ασπρουλιάρηδες, με όσα πανεπηστήμια και να βγάλουν

ποτέ δε θα καταλάβουν ΜΙΑ λέξη "ΝΤΑΛΚΑΣ"

    Αν αναλύσει κανείς τα παραπάνω λόγια, δει την ορθογραφία και την επιλογή λέξεων, βγαίνει το μελαγχολικό παράπονο του μέσου Έλληνα που θεωρεί ότι"μας έχουν" από κλώτσου κι από μπάτσου, ότι δε μας καταλαβαίνουν κ.ά. Αυτές δηλαδή τις "θέσεις" που δεν οδηγούν παρά σε συνεχή αδιέξοδα και διαιωνίζουν την αυτάρεσκη απομόνωση που καταργεί το μέλλον της χώρας. Αυτά ακριβώς που το blog"Thorax and Mind" αντιμάχεται, τονίζοντας πως δεν αποτελούν αγάπη στο ρεμπέτικο αλλά, στασιμότητα και νεκρολαγνεία.

                          

Η "πλάκα" σαν ιδεολογία ζωής...

Τα μοναδικά ζωικά είδη της Φύσης που κάνουν πλάκα είναι κάποια είδη πιθήκων και οι άνθρωποι...

Στους ανθρώπους (στους άνδρες δηλαδή, αν χρησιμοποιήσω την "ορολογία" που κρύβεται πίσω απ΄τους στίχους ΚΑΙ του "ρεμπέτικου"), είναι μιά καθιερωμένη κατάσταση. Στη χώρα μας, είναι κάτι αυτονόητο και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της καθημερινής ζωής.

Λένε πως οι Έλληνες είναι ένας χαρούμενος λαός που αρέσκεται να αστειεύεται. Αν πάμε πιό βαθιά, η πλάκα, σαν απομυθοποιητική λειτουργία, αποτελεί έναν αμυντικό μηχανισμό εκτόνωσης, ένα αλατοπίπερο γιά να νοστιμεύουμε τα δηλητήρια των ημερών μας. Όταν όμως αυτό επεκτείνεται και καθιερώνεται σαν ιδεολογία, καταντάει βαρετή και εκνευριστική ομελέτα. Πληγώνει, χρησιμοποιείται γιά να καλύψει τη ρηχότητα και την κενότητα, γίνεται μιά πανάκεια γιά "να περνάει η ώρα" (δηλαδή, να φτάσουμε μιά ώρ΄αρχύτερα στο θάνατο...)

Τα media (πρώτιστα η τηλεόραση, αλλά και η αθλιότητα του περιοδικού τύπου δε πάει πίσω), έχουν κάνει ότι μπορούν γιά να λυμάνουν ΚΑΙ το χώρο του χιούμορ (μεγιστοποιώντας τον και σκοπεύοντας στη γελοιότητα) ΚΑΙ το χώρο της σοβαρότητας (καταστροφολογώντας, μιά και η καταστροφολογία είναι το βασικό κομμάτι του δημοσιογραφικού ψωμιού), πλασάροντάς την σαν "αναγκαία" "πληροφόρηση"...

Επειδή υπάρχει όμως και η "ανάγκη" προσωπείου "σοβαροφάνειας", και επειδή η λέξη πλάκα είναι αγοραία κι εμείς πρέπει να είμαστε "μοντέρνοι", έχει αντικατασταθεί από τη λέξη "επικοινωνία". Αυτός είναι "επικοινωνιακός" λέμε, εννοώντας ότι χαϊδεύει τις μασχάλες του κοινού του που ήρθε, πρωτίστως, γιά να γελάσει. Αν δε κάνεις το κοινό σου να γελάσει (πράγμα που δεν είναι καθόλου λάθος, φτάνει να μη γίνεται κυρίαρχος σκοπός και να θυμίζει τις κωμωδίες της τηλεόρασης, με πρώτη διδάξασα τις ΗΠΑ, όπου κινούνται όλες/οι πάνω και γύρω από ένα καναπέ και σε κάθε τρίτη ή πέμπτη λέξη, ο σκηνοθέτης πατάει το κουμπί του κονσερβαρισμένου γέλιου (τί πλήξη, Θεούλη μου...), αν δε κάνεις λοιπόν το κοινό σου να γελάσει, δε θεωρείσαι "επικοινωνιακός". Ουσιαστικά, πρόκειται γιά κάτι αντίστοιχο των βάρβαρων θεαμάτων στο Colosseum της αρχαίας Ρώμης. Εκτόνωση δηλαδή, κι ας είναι ότι είναι...

Yπάρχει μιά πάρα πολύ καλή ταινία από το 1956 του Μιχ. Κακογιάννη με τίτλο, "Το κορίτσι με τα μαύρα" (Έλλη Λαμπέτη, Δημ. Χορν, Γιώργος Φούντας κ.ά). Είναι ένα απ΄τα πιό κλειστοφοβικά έργα που έχω δει, όπου σ΄ένα νησί (Ύδρα) οι άνθρωποι αλληλοκαταπιέζονται, στο όνομα των παραδόσεων και των χρηστών εθίμων της τρισμεγίστου Ορθόδοξης ελληνικής Εκκλησίας. Μιά "ανδρική" "πλάκα" που κρύβει από πίσω της συμπλέγματα κατωτερότητας, ζήλεια, κακία, ανωριμότητα, τελειώνει μ΄ένα τραγικό δυστύχημα...

http://www.youtube.com/watch?v=mQsuYGovv7Q

Από μικρό παιδί μισούσα τις "πλάκες". Τις καυτηρίαζα ή έπαιρνα αποστάσεις.

Μέσα στο ρεμπέτικο υπάρχουν τρεις πλάκες, ομοφοβικές.

Ο παγωμένος (αλλά μεγάλος τραγουδιστής) Στελλάκης Περπινιάδης, πρωτοστατεί σε δυό. Στη μιά, πετάει ένα φιδίσιο "να πεθάνεις, πούστη!" στον πολύ μεγαλύτερο τραγουδιστή από κείνον, Κώστα Νούρο. Στην άλλη, σε κάτι αχρείους στίχους που θεωρούνται δικοί του, σκιαγραφεί το προφίλ ενός αληθινού μάγκα ( "Ο ρεμπέτης" 1934, ίσως σύνθεση του Ρουμελιώτη, αν και έχει περάσει στο όνομα του Στελλάκη).

Μιά άλλη "πλάκα" πετιέται πάλι ενάντια στο Νούρο, στο τραγούδι "Αλή Πασάς". Κάποιος ηλίθιος του πετάει το "γειά σου Νούρο, με το βιολιστή σου τ΄Ογδοντάκι, να τον περιμένεις παρακάτω..."

Και, για να κλείσουμε πηγαίνοντας κάπου αλλού, δείτε το παρακάτω video (αν δεν είναι στημένο), όπου όλες/οι ήταν κουρδισμένοι γιά να κάνουν "πλάκα" και αποστομώθηκαν...

http://www.youtube.com/watch?v=lBTVdnWj1hM