Ένα από τα προβλήματα στην έρευνα του ρεμπέτικου είναι και ο κίνδυνος να κρίνουμε, ασυνείδητα, λεπτομέρειες εκείνου του καιρού με σημερινά κριτήρια. Μιλούσα με ένα φίλο γιά τη Ρίτα Αμπατζή, προέκυψαν κάποια ερωτηματικά/σκέψεις και σκέφτηκα πως μπορεί να είναι ενδιαφέροντα και γιά άλλους/ες. Πρόκειται γιά δύο θέματα:
α. αν μιά τραγουδίστρια της εποχής του ΄30 ήταν "ερμηνεύτρια" ή κάτι άλλο και,
β. αν το άκουσμα/η ακρόαση των τραγουδιών, στο επίπεδο που θέλει κανείς να διεισδύσει βαθύτερα και όχι μόνο ν΄ακούσει με την ψυχή, μπορεί να ονομαστεί ακαδημαϊσμός.
Γιά το πρώτο θέμα της ερμηνείας και αν η λέξη μπορεί να φορεθεί στο τότε, αναδημοσιεύω ένα άρθρο του ακαδημαϊκού καθηγητού Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστήμιου Αθηνών, Βασίλη Καραποστόλη. Το άρθρο έχει τον τίτλο "Η ασφάλεια του τραγουδιστή"...