Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

THE GREAT LADY OF THE REBETIKO SONG (...)
Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΎ


Η ψυχολογία του ραγιά,
εν έτει 2010,
χώνει τη φουσκωμένη και
παρακμιακή κοιλιά της
στον "τάφο" της
Ρόζας Εσκενάζι

Τον Καραγκιόζη όταν τον ονόμαζαν κύριο, ξέρετε τι απαντούσε; "Μη με βρίζεις", έλεγε.

Συγκεκριμένα για τη μεγάλη Ρόζα Εσκενάζι που όλα αυτά τα αρπακόλα CD´s την ονομάζουν (καθώς και άλλες) The great lady of Rebetiko song ...

Θά΄θελα να πετούσα σ΄αυτούς που, τσάτρα-πάτρα, προσπαθούν να κερδίσουν λεφτά, να δουν τις παρακάτω φωτογραφίες.

Το περιεχόμενο της λέξης "κυρία" είναι ξεφτιλισμένο και φθαρμένο.

Εγώ, αν έβγαζα ένα CD για τη Ρόζα θα έβαζα τον τίτλο "Ρόζα η Αλανιάρα", όπου όμως θα εξηγούσα και γιατί την ονομάζω έτσι.

Η λέξη "αλανιάρης", "αλανιάρα", έχει διαφορετικό περιεχόμενο στο αρσενικό και διαφορετικό στο θηλυκό της γένος. Το περιεχόμενο του θηλυκού είναι επίσης λεκιασμένο.



Το πραγματικό όμως περιεχόμενο είναι: αλανιάρα = η γυναίκα που δε δέχεται το ρόλο που παν να της φορέσουν, που δε κατεβάζει το κεφάλι, που ζει όπως εκείνη θέλει, που πάει κόντρα σ΄ένα σάπιο ιδεολογικό σύστημα.

η Ρόζα τό΄κανε και ΜΠΡΑΒΟ ΤΗΣ!!!

-------------------------------------------------------------------------- 







Υπάρχει καθοριστική διαφορά ανάμεσα στη στείρα πίκρα
και στη δυναμική αηδία. Μετά, ακολουθεί
η αηδία γιά την απουσία αηδίας...


πρωί
Ένα απ΄αυτά που μ΄αηδιάζουν είναι εκείνες οι εφημερίδες που διανέμονται "δωρεάν" (όπως το Μετρο). Καθώς ίσως γνωρίζετε είναι, από πολλές δεκαετίες, μελετημένο ότι η πλύση εγκεφάλου και το στούμπηγμα άχρηστων πληροφοριών επιτελείται καλύτερα με τις απογευματινές εφημερίδες, γιατί οι άνθρωποι έχουν μειωμένες αντιδράσεις μετά την κούραση της δουλειάς (με ει) (γιά τη βραδινή πλύση δε συζητάμε...). Οι πρωινές "δωρεάν" την επιτελούν και το πρωί με "χαχαχούχικα" "νέα". Αυτά όμως όλα είναι γνωστά και μπαγιάτικα...
Βρέθηκε λοιπόν στα χέρια μου μιά τέτοια και αντίκρυσα (με φουσκωμένο το στήθος από εθνική περηφάνεια...) μιά τραγική ολοσέλιδη διαφήμιση του ένδοξου ΕΟΤ που προσπαθεί να πείσει γιά την ομορφιά των ελληνικών βυθών με μιά οικτρή φωτογραφία, παλιομοδίτικες γαρνιτούρες, μπλε και καφέ χρώματα και "ποιητικές" αναφορές στο θεό Ποσειδώνα...

μεσημέρι
Αναγκασμένος να επισκεφτώ το Ελληνικόν Προξενείον άκουσα, γιά μυριοστή φορά, εκνευρισμένους Έλληνες που έκριναν τη χώρα τους με σχόλια που λικνίζονταν ανάμεσα στην ύστατη περιφρόνηση και την ειρωνεία...

βράδυ...
Είδα τις παρακάτω φωτογραφίες του τάφου της Ρόζας Εσκενάζι και μου κάθησε ένας κόμπος στην καρδιά.





προσέξτε ότι ο άνθρωπος που αράδιασε τους τσιμεντόλιθους
προσπάθησε να δώσει και μιά "διακοσμητική νότα", 
γυρίζοντας ανάποδα τους τέσσερεις γωνιαίους...


Δεν είμαι υπέρ των πολυτελών τάφων, δεν είμαι καν υπέρ της ταφής, όμως αυτές οι φωτογραφίες απεικονίζουν αυτή την απίστευτη και μελαγχολική αδιαφορία που έχει γίνει ένα με το πετσί της Ελλάδας. Τα μισά κάγκελλα, οι τσιμεντόλιθοι (από τα ασχημότερα προϊόντα του "πολιτισμού"), γύρω από μιά τέτοια γυναίκα (και τον πιστό της), τα καμένα απ΄τον ήλιο αγριόχορτα...

Η Ρόζα Εσκενάζι, κυρίες και κύριοι, μιά απλή γυναικούλα (ένα πονηρό και τσαχπίνικο κουτάβι, θά΄λεγα χαϊδευτικά) ήταν, μαζί με τη Ρίτα Αμπατζή και τη Γεωργία Μηττάκη, οι τρεις μεγαλύτερες φωνές που ακούστηκαν σ΄αυτό που το λέμε Ελλάδα. Ήταν του ίδιου ύψους με τις Edith Piaf, Amalia Rodriguez, Billie Holiday. Δυστυχώς όμως, οι διάφοροι/ες ομφαλοσκοπούντες/ούσες και συμπλεγματικοί/ές "ειδήμονες" (γράψε, ολοκληρωτικά άσχετοι), την είδαν σαν ένα γραφικό, ανατολίτικο φάντασμα. Δε τους αφορούσε άλλωστε. Αφορούσε, κατ΄αυτούς/ές, μόνο τους λαϊκούς ανθρώπους. Το ελληνικό "κατεστημένο" δεν αξίζει ούτε να το κλαίς...

Την ψιλοπαρουσίασε πρώτος ο συμπαθητικός, άσχετος όμως με το ρεμπέτικο, Γιώργος Παπαστεφάνου. Μετά την ξέχασαν, την  περίμεναν να πεθάνει και τώρα την ονομάζουν
the great lady of the rebetiko song (...)

άει... χαθείτε (όπως λέει ο Λάκης Λαζόπουλος)


Δεν υπάρχουν σχόλια: