Το βουνό που κοιλοπονούσε και γέννησε ποντίκι και η Φωφώ Καρίβαλη...

Βλ.

 http://elkibra-rebetisses.blogspot.com/2009/11/blog-post_23.html

Οι άγγελοι των πεζοδρομίων και των "σπιτιών"...

Βλ.

 http://elkibra-rebetisses.blogspot.com/2009/06/1.html

Imitlerim

Γιατί άνεμοι με φουσκωμένα μάγουλα και τραγουδώντας τέτοιες μουσικές φυσάνε το πανάκι της μικρής μου λέμβου. Κι ας τρέχει - με τη ψυχή στο στόμα - αυτός ο φωτισμένος πλαστά κόσμος, πέρα απ΄το σκοτεινό δάσος...

Πρόσκληση

Σας καλώ στο blog  
elkibra-Ritaabadzi.blogspot.com
και στο blog της αδερφής της  
 http://elkibra-sofiaabdzi.blogspot.com/

Δυό Μεγάλοι και σεμνοί άνθρωποι - διδάγματα (1)

Μέσα απ΄τις αναρτήσεις μου νομίζω πως βγαίνουν ξεκάθαρα δυό αιχμές. Η μιά είναι το παράπονο (βλ. ο καυτηριασμός) του συνειδητού παραγκωνισμού, της

κατανοητής μεν, βλακώδους δε και σκανδαλώδους αδιαφορίας γιά τη μουσική 
των Μικρασιατών και της τυφλής και εγωιστικής προσήλωσης στο πειραιώτικο 
ρεμπέτικο που ήταν ο διάδοχος. H άλλη αιχμή είναι η έλλειψη σεμνότητας, από 
οποιαδήποτε κατεύθυνση κι αν αυτή προέρχεται.

Εδώ λοιπόν παρακάτω, ανασύρω δυό παραδείγματα από άλλους χώρους, που 
έχουν όμως κάτι κοινό μεταξύ τους. Ήταν σεμνοί.

Το ένα είναι ο μεγάλος σκηνοθέτης του ιαπωνικού και παγκόσμιου κιν/φου Ακίρα Κουροσάβα

το άλλο είναι ένα άγνωστο - γιά τους περισσότερους/ες - όνομα της αμερικάνικης λαϊκής 
μουσικής, η Elisabeth Cotten

Biography

Elizabeth Cotten was among the most influential guitarists to surface during the roots music revival era, her wonderfully expressive and dexterous finger-picking style a major inspiration to the generations of players who followed in her wake. Cotten was born in Chapel Hill, North Carolina in the early weeks of 1893; after first picking up the banjo at the age of eight, she soon moved on to her brother's guitar, laying it flat on her lap and over time developing her picking pattern and eventually her chording. By the age of 12 she was working as a domestic, and three years later gave birth to her first child; upon joining the church, she gave up the guitar, playing it only on the rarest of occasions over the course of the next quarter century. By the early 1940s, Cotten had relocated to Washington, D.C., where she eventually began working for the legendary Charles Seeger family and caring for childrenPete, Peggy and Mike.

When the Seegers learned of Cotten's guitar skills a decade later, they recorded her for Folkways, and in 1957 she issued her debut LP, Folksongs and Instrumentals. The track "Freight Train," written when she was 12, became a Top Five hit in the U.K., and its success ensured her a handful of concert performances. The great interest in her music spurred her to write new material, which appeared on her second album, Shake Sugaree. As Cotten became increasingly comfortable performing live, her presentation evolved, and in addition to playing guitar she told stories about her life and even led her audiences in singing her songs; over the years, she recalled more and more tunes from her childhood, and in the course of tours also learned new material. Cotten did not retire from domestic work until 1970, and did not tour actively until the end of the decade; the winner of a National Endowment for the Arts National Heritage Fellowship Award as well as a Grammy — both earned during the final years of her life — she died on June 29, 1987.

Aς δούμε πρώτα το παράδειγμα Κουροσάβα.Το παρακάτω video δείχνει την απονομή 
βραβείου Όσκαρ σ΄αυτόν, τον σεβασμό που του δείχνει το κατεστημένο των Αμερικανών 
ηθοποιών και τα απέριττα λόγια που είπε. Ας μη ξεχνάμε πως ο Κουροσάβα έρχεται από 
μιά παμπάλαια και μεγάλη παράδοση που είχε τη σεμνότητα και την ευαισθησία σα πολύ
υψηλά ιδανικά

Ακούστε τώρα την Elisabeth Cotten να παίζει, με τον ιδιότυπο τρόπο της, ένα απ΄
τα πιό 

γνωστά της τραγούδια που το συνέθεσε όταν ήταν 12 χρονώ. Eίναι το Freight Τrain και 
σας δίνω τους στίχους:

Freight train, freight train, run so fast

Freight train, freight train, run so fast

Please don't tell what train I'm on

They won't know what route I'm going

When I'm dead and in my grave

No more good times here I crave

Place the stones at my head and feet

And tell them all I've gone to sleep

When I die, oh bury me deep

Down at the end of old Chestnut Street

So I can hear old Number Nine

As she comes rolling by

When I die, oh bury me deep

Down at the end of old Chestnut Street

Place the stones at my head and feet

And tell them all I've gone to sleep

Freight train, freight train, run so fast

Freight train, freight train, run so fast

Please don't tell what train I'm on

They won't know what route I'm going

Μπορείτε ν΄ακούσετε το ίδιο τραγούδι σε 4 διαφορετικές περιόδους. Η 1η όταν νέα. 
Θα το βρείτε στο δεξί μέρος της παρακάτω σελίδας, σα video.

http://images.google.se/imgres?imgurl=http://www.folkways.si.edu/images/explore_folkways/featured_artists/elizabeth_cotten3.jpg&imgrefurl=http://www.folkways.si.edu/explore_folkways/elizabeth_cotten.aspx&usg=__tJeSppGBBxopyUHcW2YeTi74nkU=&h=238&w=350&sz=35&hl=sv&start=35&tbnid=tWks_-JY8wCJzM:&tbnh=82&tbnw=120&prev=/images%3Fq%3DElisabeth%2BCotten%26gbv%3D2%26ndsp%3D20%26hl%3Dsv%26sa%3DN%26start%3D20

Προσέξτε τώρα τη γοητευτική σεμνότητα αυτής της ώριμης γυναίκας, την 
απόλυτη ακινησία του σώματός της, το ντροπαλό και απομακρυσμένο βλέμμα της και τη νεανική δροσιά που διατρέχει τη φωνή της.

To video αυτό είναι από το 1985, όταν δηλαδή ήταν ήδη 90 χρονώ. Παίζει πρώτα, με απόλυτη άνεση, μπάντζο και μετά συνεχίζει με το Freight Train. Είναι πιά κουρασμένη, η φωνή 
της σπάζει, έχει νοερά εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο.
http://www.youtube.com/watch?v=Tm5-WdB_aVE

Δυό χρόνια αργότερα, σε ηλικία 92 χρονώ εμφανίζεται γιά τελευταία φορά μπροστά σε κοινό. Δεν έχει πιά φωνή και το ξέρει, το καταλαβαίνει. Θυμίζει αυτό που λένε πως, τα μικρά παιδιά και οι πολύ ηλικιωμένοι άνθρωποι έχουν κάτι κοινό. Τα μυαλό τους θέλει, το σώμα δε μπορεί...
Μετα από μερικούς μήνες, η υπέροχη αυτή γυναίκα άφησε αυτό τον κόσμο και πήγε να 
ζήσει μαζί με τους αγγέλους...
http://www.youtube.com/watch?v=-F6sXL4Jb_s
(συνεχίζεται)

Δυό Μεγάλοι και σεμνοί άνθρωποι - διδάγματα (2)

Έχοντας δει αυτούς τους δυό άξιους ανθρώπους και την απέραντη σεμνότητά τους, είναι δύσκολο να εμποδιστεί το μυαλό να κάνει κάποιες σκέψεις και κάποιους παραλληλισμούς.
Μιά σκέψη πηγαίνει προς αυτούς που, παλιότερα (αλλά και τώρα), είχαν τις δυνατότητες να χειρίζονται και να διαθέτουν μιά κινηματογραφική μηχανή. Πώς γίνεται να υπάρχουν ένα σωρό άλλα κινηματογραφικά ντοκουμέντα και πλήρης έλλειψη αντίστοιχων που να αναφέρονται στη μουσική ιστορία του τόπου; Ποιός διανοήθηκε (έστω και γιά καθαρά αρχειακούς ή λαογραφικούς λόγους) να τραβήξει ντοκουμέντα από την κοινωνική ζωή των προσφύγων του ΄22; Κανείς, απ΄ότι ξέρουμε. Ήταν ενοχλητικά εκζέματα στο σώμα της "υγειούς"ελληνικής κοινωνίας. Ποιός όμως, γιά να πάμε λίγο παραπέρα, ενδιαφέρθηκε να τραβήξει ντοκουμέντα από την, ας πούμε, μικρο-"επανάσταση" που έγινε στα μουσικά πράγματα του τόπου, όταν οι "νερουλοί/ές" άρχισαν να κατεβαίνουν στα μπουζούκια, ας πούμε την εποχή της στροφής του Χιώτη; Πάλι κανείς. Αν δεν ήταν οι ελληνικές ταινίες που το έκαναν, όπως το έκαναν, με τον επιτηδευμένο και αφελή τρόπο, δε θά΄χαμε τίποτα. Μήπως δεν υπήρχαν τα μέσα; Σαφώς και υπήρχαν, όσο περιωρισμένα και νά΄ταν. 


Γιατί μόνο ο Π. Κουνάδης, αργοπορημένα αλλά, "κάλλιο αργά παρά ποτέ", είχε τη φαεινή ιδέα να φέρει το Μαθουσάλα Γιώργο Κατσαρό στην Ελλάδα; Και γιατί ο Κατσαρός όταν, ήδη τότε, ζούσαν αρκετοί από τους παλιούς; Γιά λόγους εξωτικούς βέβαια, γιατί ο Κατσαρός ήταν ένα είδος μυθικού προσώπου που ζούσε στις ΗΠΑ, δε τον είχαμε δίπλα μας, όπως είχαμε, ας πούμε, τον Ασίκη, το Νούρο γιά να τον αγνοήσουμε, όπως και θα κάναμε αν ζούσε στην Ελλάδα...
Ας μη συνεχίσουμε μ΄αυτό. Ας το κλείσουμε, υπενθυμίζοντας τη σεμνότητα του Akira Kurosawa που είπε πως, μετά απ΄όλ΄αυτά που είχε κάνει, δε νιώθει να έχει καταλάβει ακόμα την τέχνη του φιλμ. Ας συγκρίνουμε αυτό το σεμνό σχόλιο με έναν δικό μας σκηνοθέτη που έχει άμεση σχέση μ΄αυτό που καταγίνονται τα blogs μου, το ρεμπέτικο, που έχει αφήσει να εννοηθεί πως πιστεύει ότι είναι απ΄τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του κόσμου, μετά τον Orson Welles............................................................................................................

από το βιβλίο του Κώστα Βλησίδη, ΣΠΑΝΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ (1929-1959), εκδόσεις του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ, σελ. 240

 Γιάννης Σκουριώτης*– Κοινωνιολογική Έρευνα, τχ.1 [Απρίλιος-Ιούνιος 1957] και τχ. 2-3 [Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1957]

 «...Από πολιτιστική όμως και ψυχοπλαστική άποψη, σαν περιεχόμενο (τα ρεμπέτικα) είναι φθοροποιά και γιά τούτο η διάδοσή τους είναι κοινωνικά επιζήμια. Αυτά πρέπει ν΄αφήνονται κλεισμένα στον δικόνε τους κύκλο, απ΄όπου και πάλι θα κάνουν τη ζημιά τους όπως είπαμε παραπάνω (αριθ. 10) αλλά τουλάχιστον θα την κάνουν έμμεσα και περιορισμένα.¨Ωσπου η μεταβολή του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος να εξαφανίσει τη ρίζα του κακού, δηλαδή τους άρρωστους κύκλους καθεαυτούς».

”... Αλλά και περισσότερο από καθε άλλον λαό θα είχαμε ζημιά με την ακαταλόγιστη καλλιέργεια και διάδοση του ρεμπέτικου, που μας ξεμακραίνει από τα άλλα, τόσο άξια και λεβέντικα δημοτικά μας γιά να μας ταυτίσει με τα μολυσμένα και ξενότροπα

προϊόντα του κοινωνικού μας βούρκου και τις ακόμα χειρότερες απομιμήσεις τους – σε μιά αχαρακτήριστη προσπάθεια εκφαυλισμού του ύγειου λαϊκού αισθήματος που ως τώρα προσεκτικά τα κρατούσε στο περθώριο της οικογενειακής και της κοινωνικής μας ζωής»

* γνωστός μαρξιστής διανοητής και μεταφραστής του Κεφαλαίου του Μαρξ.