Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010




Αυτό δεν είναι ποίημα,
μιά περαστική ανάσα είναι...



Α, πως θά΄θελα σε μιά μπρατσέρα νά΄μπαινα,
ένα πρωί, προτού κανείς ξυπνήσει.
Να φύγει για τα μέσα
και να πααίνει, να πααίνει,
λιμάνια να μη πιάνει,
αθρώπους να μη συναντάει.

Να ξεχάσω τι έμαθα,
τι κατάλαβα,
ν΄αφήσω μοναχά το κούτελο να το φυσάει και υγραίνει
ο άνεμος και το νερό
και να πααίνω, να πααίνω,
ώσαμ΄εκεί που τελειών΄η θάλασσα
και τότε να γλυστρήσει μαλακά η μπρατσέρα
προς τα κάτω
καθώς που θα ψελλίζω
ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: