Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009



Αχ, ρρρε Αμπατζή, κορίτσι μου γλυκό...


Ποιοί ελαιώνες, ποιά δροσερά πηγάδια, ποιά κατακόκκινα ρόδια
και ποιοί πρασινισμένοι λόφοι μπορούν να περιγράψουν τη γλύκα
και το μεράκι της φωνής σου;
Πόσες δάφνες, πόσες μυρτιές και μέντες, πόσα αηδόνια και κότσυφες,
πόσα κύματα λαμπερά, ανακλάσεις του νερού στο ταβάνι
και γλυκά σορόπια στην ψυχή μοίραζε η μεγάλη καρδιά
που φώλιαζε στο μικρό σου σώμα;

Δεν υπάρχουν σχόλια: