Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011





Ζεϊμπέκικο με μαχαίρια - 
Ο εφησυχασμός είναι μαχαιριά στη πλάτη...






Αυτό είναι ένα κακό προσχέδιο μιάς σπουδής που έφτιαξα κάποια στιγμή, προσπαθώντας να ξεφύγω και να μη καταθλιβώ, σ΄ένα μάθημα εικαστικών σ΄ένα σχολείο με κακοαναθραμένα, υπερ-"σίγουρα" για τον εαυτό τους, μπερδεμένα και κακομαθημένα Συριανά "μαγκάκια" (Συριακής καταγωγής, μεγαλωμένα στην Τουρκία, χριστιανάκια ορθόδοξα που το τονίζουν και τό΄χουν καμάρι)...

Να πάρω μιά ανάσα, ήταν μεγάλη η πρόταση...

Έφτιαξα λοιπόν αυτό το προσχέδιο, έναν που χορεύει ζεϊμπέκικο, κρατώντας μιά μαχαίρα. Γιατί το βάζω αυτό το μαχαίρι, σκεφτόμουνα... Μ΄αρέζουν τα ζεϊμπέκικα μ΄ένα ή δυό μαχαίρια. Γιατί όμως; Θεωρώ πως ο ζεϊμπέκικος με μαχαίρι/ια είναι αντρισμός; Νταηλίκι;

Είναι χίλιες φορές προτιμότερος ένας λαϊκός άνθρωπος που χορεύει κραδαίνοντας μαχαίρια, από έναν "δήθεν" πασταφλόρο που ήρθε με το αμάkshi του ν΄ακούσει ρεμπέτικα και ρίχνει και μιά ζεϊμπεκιά. Τον προτιμώ ακόμα από τον εφησυχασμένο και "πολιτισμένο" μέσο πολίτη που πάει τις Κυριακές στην εκκλησία, ή σα κάποιους εξανδραποδισμένους που βλέπω εδώ που ζω, που κουρεύουν το γκαζόν και γυαλίζουν το αμάkshi τους.

Είχα κάπου διαβάσει γιά μιά συνήθεια των Αρμεναίων (;) στη Μικρασία που, όταν ήθελαν κάποια γιά γυναίκα τους, πήγαιναν και κάρφωναν το μαχαίρι τους στην εξώπορτά της. Μ΄αρέσει αυτό, μου λέει.


Δε πιστεύω στις εφησυχασμένες κοινωνίες, με εμετιούν. Αυτές όπου οι άνθρωποι έχουν γίνει ολότελα τρύπιοι, φιλοτομαριστές, αναίσθητοι και νομιμόφρονες.

Στο ζεϊμπέκικο με μαχαίρια η συμβολική είναι εμφανής. Βγάζω το ψυχόδραμά μου σε κοινή θέα, δείχνω πως δεν έχω ολοκληρωτικά ξεκόψει από το ανυπότακτο είναι μου. Είναι μεν καθησυχασμένη η βιτρίνα μου αλλά, θυμάμαι, δεν ανέχομαι να μου διαγράψουν τη μνήμη.
Όλ΄αυτά ήταν ένας πρόλογος γιά να προσπαθήσω να τοποθετηθώ σ΄ένα ερώτημα που, πιθανώς, προκύπτει σ΄αυτές/ούς που δεν έχουν, ή έχουν επιδερμική σχέση με το "ρεμπέτικο. Ένα ερώτημα που θα μπορούσε να είναι έτσι:

γιατί τόση λατρεία σ΄αυτά τα τραγούδια που είναι ανδροκρατικά,
macho, νταηλίδικα, μιλάν (κάποια απ΄αυτά) γιά φόνους, φυλακές,
χόρτο κλπ.;

Είναι ένα λογικό ερώτημα που δε τίθεται. Δε πιστεύω πως έχω αρκετά κότσια γιά να το κουμαντάρω (κουλαντρίσω, όπως έλεγε το σινάφι), θα το προσπαθήσω όμως σε επόμενη ανάρτηση.






Δεν υπάρχουν σχόλια: